tümceler hayatımın anahtarları: hayatımın kilit noktalarının.

(açık kapılarda susuyorum.)

onlar he p benimleler. kimsenin benimle olmadığı kadar benimle. ya beynimin içindeler ya kağıtların üstünde ya da dilimin ucundalar. soyut soyut, harf harf, desibel desibel..

hiçbir zaman durmazlar:
düşüncelerim = tümcelerim.
duygularım = tümcelerim.
gördüklerim+duyduklarım+dokunduklarım+tattıklarım+kokladıklarım = tümcelerim.

hayatımın tek matematiği.

her biri beynimin süzgecinden geçiyor sanki. güneyde kaşlarımdan kuzeyde saç di p lerime batıda ve doğuda şakaklarıma kadar olan bölgede: tümcelerimin enigması var. ben öyle hissediyorum. ve bundandır ki çözmek zor tümcelerimi. tümcelerimin geldiği yerleri: matematiğimin öncüllerini. baş öncülü sonralıkla: yani beni.

bu şifreleme işi bana mı yoksa "onlara" mı ait anlamadım gerçi. "ama onlarla aynı dili konuşsam niye anlamasınlar." diye düşünü p enigma teorisini attım ben de ortaya. adı da çirkin evet: enigma!

yani burda bi "nazizm" var, ama kim nazi çözemiyorum. bi şekilde tümcelerim katloluyor. desibelim kısılıyor, harflerim siliniyor. soyutluk kalıyor bana. ben de o soyutluk için katlolu p/kahrolu p gidiyorum kimi zaman.

makineyi kırı p atsam da karşı taraf hala decoderlerle anlamaya çalışacak beni, biliyorum. sadece "öz" olsa bile yani; salt bi "evet" ya da "hayır"dan ibaret olsa dahi cümlelerim altında bi "bakla" aranacak.

ben anlaşılmayı bırakalı çok oldu kısacası. o decoderler emekli olana kadar sadece soyut kıvranmalarımı saçıyorum etrafa.

saçmazsam..

açılacak kilit dahi kalmıyor, diyelim.